همه می گویند ادمها تنهایشان گذاشته اند.
اما من !
اما من خودم ، خودم را تنها گذاشته ام .
شاید اگر بخواهم روزی دلیلش را توضیح دهم بگویم :
چون خودم به من صدمه مالی نمیزد.
مرا کوچک نمیکرد.
نمیگریاندم.
اگر بووود با من میخورد، اگرم نبود با من گشنه می ماند.
همیشه بود .
همیشه بهم فرصت میداد.
همیشه ازم انتظار داشت.
همیشه من ، با من بهترین دوستان هم بودند .
من با من حوصله ام سر نرفت .
بیکار نماندیم.
منتظر هیچکس نشدیم.
آرزو کردیم .
خواستیم .
شد ....
برچسب:
نویسنده: آریا رجبی